My starzy ludzie w autobusie
   Nie powinniśmy jeździć nim
   Lecz nie wybiera ten kto musi
   Kto wybrać nie ma w czym
   Miejsca już dawno są zajęte
   Zostało tyle żeby stać
   I czekać aż w uliczki kręte
   Autobus zacznie gnać
   Dokoła obce plecy tkwią
   I wszyscy patrzą gdzieś nad nami
   Podczas gdy nasze ręce drżą
   Wciąż się mijając z uchwytami!
   Szarpnął! Tracimy równowagę
   Wspieramy się na byle kim
   Kto cofa się jak przed zniewagą
   I patrzy wzrokiem złym
   A my przeprosić przybrać pozy
   Już nie jesteśmy w stanie bo
   Źrenice nasze pełne grozy
   W kierowcę wbite są
   Kierowca o nas ani dba
   Wpatrzony w drogi swojej znaki
   To przyhamuje to znów gna
   Na swym fotelu tkwiąc okrakiem
   A nam dostępu brak do okien
   A nam dostępu brak do drzwi
   A każdy staje do nas bokiem
   I w duchu z niedołęstwa drwi
   I na właściwym wyjść przystanku
   Nigdy nie było dane nam
   W panice lgnąc do drzwi bez klamki
   Patrzymy - to nie tam!
   Ze skargą do kierowcy znów
   Aż ktoś nie przerwie narzekania
   Napis wskazując nam bez słów
   Że z Nim rozmawiać się zabrania!
   Lub pasażerów chór nas zdławi
   I dobrotliwie skarci nas
   Dwie możliwości nam wstawi
   Pętlę - lub do zajezdni zjazd!